De symboliek van de vastentijd voor mystici

In dit artikel bespreken we de symboliek van de vastentijd. Ik wil de vastentijd niet zien als een fenomeen van fundamentalistisch christendom, maar als een fenomeen dat enkele universele kenmerken van elk spiritueel pad beschrijft.

We hebben de neiging om de vastentijd te zien als een periode waarin we een gewoonte of een bepaald voedingsmiddel opgeven als een persoonlijke uitdaging. Hoewel dit nuttig kan zijn als een persoonlijke-verbeteringsmethode, het maakt de echte Vastentijd belachelijk.

Serieuze christenen vasten 40 dagen lang, maar naar mijn mening doen ze de vastentijd nog steeds verkeerd, omdat Ze blijven hangen in religieuze geruchten. Dit is een vergissing, ongeacht hoe consistent en alomvattend het dogma ook lijkt.

Ik wil dus niet het geaccepteerde dogma rondom de vastentijd opdreunen, maar de symboliek ervan onderzoeken: wat betekent de vastentijd nu echt als symbool? Wat is de grotere betekenis ervan?

Terzijde: ik ben geen christen

Het is dus duidelijk: ik ben een meditator, een mysticus. Ik richt mij op directe ervaring en op niets anders. Als elementen van een geloofssysteem mijn directe ervaring van deze zaken versterken, dan vermaak ik ze. Als dat niet zo is, dan zie ik ze als irrelevant, tenzij nieuwe en verbeterde informatie mij dwingt hun geldigheid opnieuw te evalueren.

Op dit moment geloof ik niet dat de christelijke mythen een accuraat historisch verslag zijn van echte gebeurtenissen en personen. Ook volg ik geen van de gevestigde rituelen en regels die het christendom voorschrijft.

Ik ben niet zo geïnteresseerd in de vraag of Jezus een historisch persoon was of niet, of hij stierf aan een kruis, of hij 40 dagen en nachten in een woestijn doorbracht, of hij werd opgewekt. Dat is allemaal van horen zeggen en irrelevant.

Echter, Ik zie het christendom als een rijke bron van esoterische leringen, van “geheime leringen”, waarvan vele non-verbaal worden overgedragen door de rijke symboliek ervan.

Ik voel veel resonantie met symbolen zoals het kruis, Jezus Christus, de Heilige Graal, enzovoort, maar alleen omdat ze mij wijzen op mijn transpersoonlijke aard, en alleen in de mate waarin ze dat doen.

Misschien vind je mijn aflevering over de Christelijk kruis en zijn ware betekenis

Ik geloof dat ze alleen geldig zijn als symbolen. Als ik dit soort symboliek zie, kan ik ze bijna tegen me horen fluisteren: "Hé, ik probeer je iets diepgaands te laten zien over de aard van jezelf en de realiteit, kijk maar." Ik zie geen andere geldigheid in hen als het gaat om serieuze spirituele beoefening.

Dat gezegd hebbende, wil ik graag met u delen wat de vastentijd als spiritueel symbool in mij oproept.

Mijn interpretatie van de symboliek van de vastentijd

Er zijn verschillende dingen die de vastentijd in mij oproept, maar fundamenteel De vastentijd is een symbool voor het principe van kuisheid, van opgeven, van verzaking, wat een fundamenteel onderdeel is van het pad naar verlichting.

Het is waar dat alle spirituele tradities verzaking aanmoedigen met betrekking tot gedrags- en psychologische gewoontes. Echter, ultieme kuisheid gaat verder dan dingen als dieet en slechte gewoontes: het is gerelateerd aan onze identiteit.

Kuisheid met betrekking tot onze identiteit is de fundamentele kuisheid van het spirituele pad.

We kunnen dit op verschillende manieren zien:

• een enkele duidelijke fase aan het begin van ons spirituele pad, die enkele jaren duurt;
• meerdere fasen van ons spirituele pad, die telkens meerdere weken, maanden of jaren duren;
• een principe dat ten grondslag ligt aan het gehele spirituele pad;
• symboliek voor God die zichzelf kwijt is.

Alle vier zijn geldig en ik zal ze hier beschrijven, te beginnen met de eerste twee.

Vastentijdsymboliek als tijdsperiode

Gezien als een aparte fase, is de vastentijd een periode van grote inspanning en verwarring. We doen aan spirituele beoefening, volgen een soort systeem en proberen een glimp op te vangen van de aard van onszelf en de realiteit, maar we komen steeds met lege handen terug.

Om tot een diep mystieke realisatie of gnosis te komen, moeten we onszelf losmaken van wie we altijd dachten te zijn: deze persoon, met al zijn eigenaardigheden, voorkeuren, afkeuren, gedachten, herinneringen, plannen, spijt, problemen, sterke kanten, enzovoort.

In mijn ogen is de ware betekenis van het dogma dat “Jezus veertig dagen en nachten in de woestijn doorbracht” en “door de duivel werd verzocht” en vervolgens “gekruisigd” werd voordat hij “uit de dood ontwaakte”, eenvoudigweg dat Als we willen ontwaken tot onze spirituele natuur en deze vervolgens willen uitleven, moeten we alle illusies over wie we denken dat we zijn, opgeven. We moeten onze conceptuele geest uithongeren. Dit proces kan verontrustend en langdurig zijn.

We moeten onze “zonde” diepgaand verzaken, wat eigenlijk onze valse investering in alles betekent dat niet God is, inclusief het gescheiden ego en de dualiteit van subject en object. Dit is geen oppervlakkige verandering van gewoonte, maar een diepe, blijvende en fundamentele verschuiving in bewustzijn.

We zullen waarschijnlijk door verwarring gaan (de woestijn of het vagevuur) en herhaaldelijk gevangen raken in onze waanideeën (de duivel) terwijl we proberen het spirituele pad te bewandelen. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ons hele leven voor onze eigen spirituele dood en vernieuwing een soort woestijn is, omdat we ons leven leiden dronken op de Oppervlakteniveau van ons bewustzijn.

Hoe dan ook, uiteindelijk ervaren we de diepe dood van onze identiteit (Kruisiging). Het is goed gedocumenteerd in het boeddhisme dat deze stap destabiliserend kan zijn, althans voor een tijdje. We kunnen door een diepe crisis (of woestijn) gaan voordat we uiteindelijk in het dagelijks leven de diepere waarheid van wie we zijn belichamen (de Wederopstanding).

De exacte symbolische betekenis van de kruisiging van Christus was de kruisiging of dood van het afzonderlijke zelf, in alle vormen, gevolgd door de wederopstanding van het ultieme eenheidsbewustzijn (Ik en de Vader zijn één) en de hemelvaart naar radicale bevrijding in en als Godheid.

Ken Wilber, uit Eden

In feite gaan we door veel van deze periodes op het pad. We kunnen tot een bepaald niveau van realisatie komen, maar moeten ons dan realiseren en onze identificatie daarmee loslaten, zodat we een nieuw niveau van begrip kunnen bereiken en opnieuw "herboren" kunnen worden. De periode die leidt tot onze eerste glimpen van de Waarheid kan bijzonder onvruchtbaar en inspannend aanvoelen.

Als een alomtegenwoordige functie

Vanuit dit perspectief is spirituele groei een constante dood en wedergeboorte die een voortdurend loslaten van onze concepten en ideeën vereist. Als zodanig, De vastentijd is een alomtegenwoordig aspect van dit werk.

Betekent dit dat we de vastentijd niet kunnen vieren zoals die in het kalenderjaar valt? Zo ver zou ik niet gaan. Maar echte vastentijd is een constante kuisheid, een voortdurende openheid om onze beker leeg te maken zodat we hem weer kunnen vullen, een voortdurend niet-weten.

Vergeet niet dat de vastentijd gaat over het opgeven van onze illusies over wie we zijn, waar het leven om draait en de uiteindelijke realiteit.

Als het niet alleen gaat om het opgeven van chocolade, of vasten, of het belijden van onze zonden, hoe ziet deze vorm van vastentijd er dan in de praktijk uit?

• onze spirituele inzichten licht opvatten, wetende dat er nog veel meer te realiseren is;
• je committeren aan diepe spirituele beoefening, zolang het nodig is;
• het weghakken van onze mentale en psychologische gewoonten die ons in ‘zonde’ gevangen houden;
• het afzweren van gedragspatronen die geworteld zijn in gebrek en behoefte;
• beginnersgeest: een vastberaden houding om in het niet-weten te blijven;
• stille aanwezigheid: hier en nu blijven, alle ervaring zien in plaats van het te zijn;
• eenheid: alle ervaringen zien als een manifestatie van onze eigen ware aard;
• het afzweren van dualiteit: ons voortdurend bewust zijn van onze neiging om de wereld te verdelen in subject en object.

Terwijl God zichzelf verloor

Ik geloof ook dat de vastentijd symboliseert dat God zichzelf kwijtraakt, wat gebeurt als we niet verlicht zijn. Wij manifesteren ons als God, net als alles om ons heen, maar we zijn ons daar niet van bewust, en dit veroorzaakt allerlei problemen in ons leven.

Natuurlijk, al onze ervaringen komen uiteindelijk van de Bron, maar niet iedereen van ons is zich daarvan bewust. Als we dat niet zijn, lijkt het leven solide, apart, "echt", indrukwekkend, onhandelbaar. Het is de Hel, het is onvruchtbaar, het is verlaten. Het is als een eindeloze woestijn: wat we ook doen, we kunnen nooit echt gelukkig zijn. We brengen ons leven door met het drinken van zout water, nooit helemaal verzadigd.

De hemel en de vrede van God regeren alleen als we sterven aan onze dualistische illusies en ons valse zelf. Dit is wanneer God volledig aan zichzelf wordt geopenbaard in al zijn glorie, en herboren wordt, zichzelf volledig uitdrukkend als zichzelf, met jou als doorgeefluik.

Vasten in alle tradities

Het principe van de vastentijd (lees: kuisheid) is terug te vinden in spirituele tradities over de hele wereld. Ook al vind je het niet terug in rituelen of rituelen, het speelt altijd een rol op het spirituele pad, omdat het noodzakelijk is voor spirituele transformatie.

Een fundamenteel onderdeel van het boeddhisme is kuisheid, met name in de ouderwetse Theravadin-tradities met de geschoren hoofden, lange gewaden, het opgeven van bezittingen en gedragsnormen. Dit wordt gezien als een fundamenteel en verplicht aspect van het leven als monnik en het ontvangen van boeddhistische leringen.

Om nog een concreet voorbeeld te geven: de Vastentijd zien we heel duidelijk terug in de populaire Acht Ossenhoedersschilderijen uit het Zenboeddhisme.

De bovenste helft van het bovenstaande diagram is de vastentijd. Vanaf het moment dat de jongen de voetstappen van de os ziet, is hij onderhevig aan verwarring, grijpen en streven. De os rent in alle richtingen, ontwijkend zijn achtervolging.

Zelfs als hij erin slaagt een touw om de os te binden, bezit het nog steeds wilde energie, en de jongen blijft rondrennen om een ​​manier te vinden om het beest voorgoed te vangen. Hij probeert heel hard, maar zijn inspanning levert niets op. Deze periode is de vastentijd.

Pas als de jongen de os eindelijk temt en op de os gaat rijden, leeft hij echt een spiritueel leven. Dit is wanneer hij "herboren" wordt en met zijn ontdekkingen de wereld in trekt, een leven leidend dat heel anders is dan zijn vorige.

Zoek in elk model van het spirituele pad naar het principe van de Vastentijd, of het nu een fase is of iets dat altijd aanwezig is, en je zult het zeker vinden.

Misschien vind je mijn aflevering over de Grote, Universele Menselijke Illusie wel leuk.