Het Wilber-Combs-rooster

Laten we het hebben over het Wilber-Combs-rooster en de implicaties die het heeft voor onze psychospirituele groei.

Voordat we beginnen, is het de moeite waard om op te merken dat het Wilber-Combs Lattice afkomstig is van de grotere ontdekking van Ken Wilber en Allan Combs van hoe menselijke groei werkt en hoe traditionele psychologische groei naadloos kan aansluiten op spirituele groei. Het Lattice is nuttig, maar alleen als je deze grotere ontdekking begrijpt.

Laten we beginnen met te bespreken hoe Wilber en co. op het Wilber-Combs Lattice kwamen.

De oorsprong van The Lattice

De oorsprong van het Wilber-Combs-rooster is de ontdekking dat de ontwikkeling van de spirituele staat (die we ontwikkelen door middel van contemplatieve praktijken zoals meditatie) bestaat onafhankelijk van de psychologische ontwikkelingsstadia.

Wilber en co. gingen door een moeizaam onderzoek heen voordat ze dit eindelijk ontdekten en het Wilber-Combs Lattice creëerden. In feite, in Integrale spiritualiteitWilber noemt dit proces een “ingewikkelde puinhoop”.

Al vanaf de begindagen van zijn werk wist Wilber dat Ontwikkelingsstadia aanwezig in de westerse psychologie waren cruciaal voor het begrijpen van mensen. Hij noemt deze basisniveaus vaak Archaïsch, Magisch, Mythisch, Rationeel, postmodern, en Integraal..

Deze niveaus verschijnen in veel verschillende gedaanten in ontwikkelingsmodellen, ongeacht of ze zich richten op waarden, moraal, geloof, wereldbeeld, cognitie of iets anders. ontwikkelingslijn.

Als ervaren meditator herkende hij ook de stadia van spirituele groei die domineren in oosterse spirituele tradities, en die Daniel P Brown samenvatte in zijn vijf stadia. Wilber noemt deze Grof, Subtiel, Causaal, Getuige en Niet-duaal.

Het probleem is dat deze kaarten nooit samengevoegd zijn. Geen van beide omvatte de ander op een zinvolle of bewuste manier. Wilber zag het belang van het integreren van de twee en het begrijpen hoe deze groeiprocessen zich tot elkaar verhielden. Maar bij zijn poging om dat te doen, Wilber kreeg te maken met een heleboel problemen.

In het begin geloofde hij dat de bovenste trappen van psychologische groei kwam overeen met de lagere stadia van spirituele groei.

Dus Wilber nam gewoon de meditatieve stadia, behandelde ze als geavanceerde ontwikkelingsstadia en stapelde ze op de traditionele westerse stadia. Dit leidde tot zijn eerste ontwikkelingsmodellen, zoals te zien in werken als Het spectrum van bewustzijns.

Al snel besefte hij dat dit niet kon kloppen. Deze eendimensionale formulering impliceert dat je alle ontwikkelingsniveaus moet doorlopen om spirituele ervaringen te hebben, wat niet aannemelijk leek.

Hoe kan dat waar zijn als verschillende van de hogere westerse stadia zeer recent zijn ontstaan ​​(namelijk Rational, Postmodern en Integral), terwijl oosterse meditatietradities duizenden jaren oud zijn? Zijn bekwame meditators uit het verleden echt allemaal voorbij de ontwikkelingsniveaus gegroeid die in hun tijd domineerden, vaak Magie en Mythiek?

En hoe kunnen we definiëren verlichting zodat het in de gehele menselijke geschiedenis logisch zou zijn? Wat is verlichting eigenlijk?

Om de zaken nog ingewikkelder te maken, merkte Wilber op dat sommige westerse modellen ook stadia boven Integraal bevatten die de belangrijkste oosterse bewustzijnstoestanden leken na te bootsen. Hoe past dat bij de bovenstaande verwarring?

Deze ingewikkelde chaos bleef jarenlang voortduren zonder oplossing, totdat Wilber zich realiseerde dat je moest stoppen met het gelijkstellen van de twee assen en dat beide assen naast elkaar moesten bestaan.

Zowel de westerse structureel-ontwikkelingsmodellen als de oosterse spiritueel-meditatieve modellen waren nu zinvol als onderdeel van één model van menselijke groei, als afzonderlijke maar onderling afhankelijke dimensies.

Toen hij dit besefte, viel alles op zijn plaats. De menselijke geschiedenis, religie, spiritualiteit, westerse psychologie en meer pasten nu allemaal bij elkaar, en het verklarende model voor hun onderlinge relatie was vrij eenvoudig.

Ter ondersteuning van zijn werk kreeg Allan Combs een paar maanden later hetzelfde idee en de twee combineerden hun ideeën om het Wilber-Combs Lattice te creëren.

Het Wilber-Combs-rooster

Het Wilber-Combs-rooster is dus een tweedimensionaal model dat laat zien hoe de westerse ontwikkelingsgroei overeenkomt met de oosterse groei in meditatieve toestand.

Op de horizontale as hebben we de belangrijkste stadia van bewustzijn: Grof, Subtiel, Causaal, (Getuige) en Non-Duaal. Op de verticale as hebben we de belangrijkste structuurstadia van ontwikkelingsgroei: Archaïsch, Magisch, Mythisch, Rationeel, Postmodern, Integraal, die in veel verschillende ontwikkelingslijnen voorkomen.

De implicaties en toepassingen van dit model zijn talrijk en ingrijpend.

De implicaties van het Wilber-Combs-rooster

Herinner je je dat ik zei dat het Wilber-Combs-rooster slechts een kaart is van de fundamentele ontdekking dat Spirituele toestanden en psychologische toestanden zijn twee geldige, maar toch afzonderlijke dimensies van menselijke groei.

Ten eerste laat de Lattice ons zien waarom mensen die dezelfde staat van bewustzijn ervaren, deze op veel manieren kunnen interpreteren. Het komt doordat we interpreteren die ervaring allemaal op basis van ons ontwikkelingsniveau, onze innerlijke “uitrusting”.

En als je eenmaal rekening houdt met culturele en maatschappelijke factoren (de kwadranten linksonder en rechtsonder), besef je dat dezelfde toestand kan op vrijwel eindeloze manieren worden geïnterpreteerdEr is geen enkele interpretatie die per se fout is of impliceert dat we de staat niet ervaren, maar ze kunnen zeker gedeeltelijk en ongezond zijn.

In The Religion of Tomorrow geeft Wilber het voorbeeld van verschillende mensen die een subtiele ervaring van innerlijke helderheid hebben, allemaal gebruikmakend van het kader van het christendom.

In beide gevallen hebben ze dezelfde ervaring in de eerste persoon, maar hun interpretatie ervan is totaal verschillend. De ervaring bevestigt en versterkt vaak hun interpretatiekader.

Magie: Jezus Christus is een magiër die wonderen voor mij verricht. Hij vliegt letterlijk, loopt op water en geneest de zieken met zijn bovenmenselijke vermogens.
Mythisch: Het woord van Christus is absoluut waar en Hij is mijn enige ware redder.
Rationeel: Jezus is volledig mens, een wijze leraar van een praktische filosofie voor geluk en zingeving.
Postmodern: Jezus is een leraar van niet-sektarische, niet-hiërarchische liefde en saamhorigheid, zij het onvolmaakt.
Integraal.:Christus is een tijdelijk woord voor een spirituele realisatie die in een groot aantal tradities wordt beschreven en onderwezen.

Het Wilber-Combs-raster legitimeert ze als verschillende interpretaties van dezelfde ervaring.

The Lattice vertelt ons ook wat verlichting is en hoe het past bij andere aspecten van menselijke groei. We beschouwen traditionele verlichting niet langer als de enige belangrijke dimensie, maar we geven het ook een prominente plaats naast het westerse paradigma.

In de meditatieve tradities, Men wordt doorgaans als enigszins verlicht beschouwd als men de staat van Getuige heeft ervaren. In het boeddhisme worden zulke mensen Stroombetreders genoemd.

Voor de westerse tradities, ‘Verlichting’ is een kwestie van waarden, moraal, wereldbeelden, gedrag, enzovoort, en de toelatingseisen variëren per niveau.

Vanuit een breed perspectief, we ervaren allemaal verschillende verlichtingen terwijl we deze fasen doorlopen, die elk overstijgt en omvat. In zekere zin voelen we ons verlicht wanneer we in elk van hen gecentreerd zijn, omdat we doorgaans onze huidige fase vereren. Dit geldt met name voor de 1e-tier-fasen, de vijf fasen voorafgaand aan Integral.

Voor Mythische mensen zijn alleen andere Mythische mensen verlicht. Voor Rationele mensen zijn alleen Rationalisten verlicht. Voor de Postmodernisten zijn alleen Postmoderne mensen verlicht. Maar voor Integralisten zijn we allemaal verlicht. gewoon omdat we mens zijn, maar bevinden zich op verschillende niveaus: “een 9-jarige is geen gebrekkige 12-jarige.”

Het verklaart ook waarom veel spirituele meesters zowel wonderbaarlijk verlicht lijken als zo tekortschieten in hun waarden, wereldbeelden, verlangens, gedrag, enzovoort. Ze hebben misschien een semi-permanente of permanente verblijfplaats in Witness of Non-dual, terwijl hun uitrusting is fundamenteel Mythisch of lager.

Ze zijn verlicht in de oosterse meditatieve zin van het woord, maar blijven pijnlijk onderontwikkeld in de westerse zin van het woord, omdat ze vastzitten in een ondergeschikt niveau van zien, waarderen en begrijpen.

Als meditatieleraar is dit raamwerk essentieel voor mij. Ik zie mezelf en mijn studenten als degenen die de staatsstadia van meditatieve groei doorkruisen, terwijl onze psychologische basisuitrusting aanzienlijk varieert. Ik probeer nog steeds uit te vinden hoe ik de westerse stadia expliciet in onze praktijk kan opnemen.

Dat gezegd hebbende, ik zie waar iedereen staat en geef ze het recht om daar te zijn, in de wetenschap dat meditatieve groei nog steeds mogelijk is voor hen. Ik leg ze ook niet mijn waarden of overtuigingen op, omdat ik besef dat je mensen niet kunt dwingen om zich te ontwikkelen.