Leef als een monnik… in de wereld

Laten we het hebben over hoe je als een monnik kunt leven en tegelijkertijd een gewoon leven kunt leiden met de routines en verplichtingen die de meeste mensen hebben. Het doel is om een ​​‘monnik in de wereld’ te zijn: een persoon met diepe innerlijke spirituele belichaming maar een typisch uiterlijk leven, met een baan, familie, vriendschap en de andere uitrusting.

Een ‘monnik in de wereld’ zijn heeft verschillende dimensies. Ze lijken misschien te contrasteren en met elkaar in botsing te komen, maar om een ​​volwaardig leven te kunnen leiden, moeten we leren ze te integreren. De mate waarin we dat niet doen, is de mate waarin we gefragmenteerd zijn.

En weet dat het meer dan mogelijk is om als een monnik in de wereld te leven. Enkele van de beroemdste spirituele schrijvers van onze tijd zijn leken. Zeker, ze besteden heel veel tijd aan spiritualiteit, maar ze leiden geen monastiek leven.

Ik geloof dat het mogelijk is om de spirituele hoogten te bereiken die de kloosterlingen bereiken, en dat zullen we doen in een meer authentieke context, niet afgesloten van de wereld en wereldse eisen, maar ze actief te omarmen.

Hier gaan we de kernfacetten verkennen van hoe je als een monnik in de wereld kunt leven.

Leef als een monnik: toegewijde spirituele oefening

Allereerst, het is cruciaal om een ​​spirituele praktijk hoog te houdenof het nu is meditatie, yoga, toewijding of iets anders. Dit is de monastieke component van ons leven, de ruggengraat van onze spirituele verbinding, de mijn die al het goud bevat. Zo gaan we van zoekers naar belichaamde spirituele wezens. Hiermee ben je goed op weg om een ​​monnik op de wereld te worden.

In mijn geval mediteer ik al acht jaar. Afgezien van een paar jaar waarin ik mijn ijver verloor, heb ik een formele dagelijkse praktijk gehandhaafd. En zonder mijn dagelijkse meditatie, Ik zou geen geestelijk leven hebben.

Ik moedig je aan om dit dagelijks te doen: wees niet alleen een zondagsmens, of een wanneer-ik-er-zin-er-zin-persoon van heb. Wees toegewijd en neem het serieus. Het loont, enorm. Het is ook gemakkelijker dan ooit om onderwijs van hoge kwaliteit te ontvangen en gemeenschappen van mensen te vinden die hetzelfde pad bewandelen als jij. Je hoeft het niet alleen te doen.

Ter vergelijking: het duurt ongeveer 1000 uur meditatie voordat de effecten blijvend worden, en 10,000 uur voor een diepe, duurzame transformatie. Om dat aantal uren te bereiken, we moeten het tot een kernonderdeel van ons leven maken, zoals de kloosterlingen dat doen.

Infuseer de dag

Kloosterlingen mediteren niet alleen tijdens hun formele periode: ze werken ook waardoor hun hele dag één ononderbroken meditatie wordt.

Dit vergt een mentaliteitsverandering. Je leven is niet alleen bedoeld voor plezier, of ontspanning, of prestatie, of bijdrage, maar voor spirituele cultivatie. Je hoeft niet per se te veranderen wat je doet (al zullen we het daar wel over hebben), maar hoe je het doet.

De sleutel hier is om manieren vinden om uw spirituele beoefening aan te passen aan uw dagelijkse activiteiten. Meditatie is hier perfect geschikt voor, en ik heb artikelen geschreven over hoe je meditatie in je leven kunt brengen. Je kunt ze gebruiken, ongeacht of meditatie je hoofdbeoefening is of niet, en ik moedig je aan manieren te vinden om hetzelfde met je eigen beoefening te doen.

Dit plaatst je leven in een orthogonale rotatie. Elke activiteit, of deze nu alledaags of monumentaal is, wordt een voertuig voor je spiritualiteit.

Dit onthult één betekenis van de ‘monnik in de wereld’-grap: we behouden spiritueel bewustzijn, net als een monnik, terwijl we onze zaken in de wereld doen.

Leef als een monnik: breng hedonisme en puritanisme in evenwicht

Wat me opvalt aan het kloosterleven is de onthouding van monniken en nonnen. Ze onthouden zich van geld, seksuele relaties, alcohol, eten na de middag, amusement, sociale contacten met leken, en meer. Ze geven zelfs hun kleren en hun haar, en veranderen hun naam.

Hoewel dit zijn voordelen heeft en een reden van bestaan ​​heeft, is dit in de gewone samenleving behoorlijk moeilijk om te doen, en ik denk dat het onnodig is. In werkelijkheid, Ik denk dat het een gefragmenteerde aanpak is die je spirituele pad kan schaden. Het elimineert onze primaire verlangens naar plezier, seks en vrijheid niet, maar onderdrukt ze. Het creëert een persoonlijkheid die eenzijdig en afstandelijk is, een persoonlijkheid die geen voeling heeft met het dagelijkse leven van het grootste deel van de mensheid.

Aan de andere kant hebben gewone mensen de neiging de hele dag bezig te zijn met een baan die ze niet leuk vinden, om dan thuis te komen en op de bank voor de tv te ploffen. Ze drinken dan alcohol, eten ongezond voedsel en worden voortdurend gebombardeerd met prikkels. Hoewel dit de status quo is, denk ik ook dat dit schadelijk is en zal voorkomen dat je de helderheid krijgt die je nodig hebt om spiritueel te ontwaken.

Nadat ik beide kanten van deze dichotomie had ervaren, Ik heb ontdekt dat een balans voor mij het beste werkt.

Voor de gewone mens leid ik het leven van een kloosterling. Ik drink, rook, feest niet en eet geen dierlijke producten. Ik heb geen tv en sinds 2019 ook niet meer. Ik mediteer elke dag en besteed mijn tijd aan het schrijven over spiritualiteit en psychologie. Ik geloof niet in de opvattingen van de meeste mensen over succes en geluk. En ik ontdekte dat de meeste van mijn slechte gewoonten en onbevredigende activiteiten snel verdwenen toen ik serieus met meditatie begon.

En ik denk dat dit nodig is. Om dit tot op zekere hoogte te bereiken, moeten we in praktische zin als een monnik leven als we een diepe spirituele belichaming willen.

Echter, voor de monastieke leid ik het leven van een gewoon mens. Ik werk lange uren. Ik ben ambitieus. Ik socialiseer, ik reis. Ik heb een partner en we zijn beslist niet kuis. Ik eet drie maaltijden per dag en heb haar, bezittingen en mijn eigen kleding. Ik heb andere interesses dan spiritualiteit, en ik streef ze met veel enthousiasme na.

En dus lijkt mijn leven, afhankelijk van jouw perspectief, op zowel hedonisme als puritanisme. Naar mijn mening bewijst dit dat er een mooie balans tussen de twee is, en ik denk dat het ook zo moet zijn. Het heeft nog geen zin om als slaaf van het comfort van het schepsel te leven het heeft ook geen zin om je terug te trekken van de wereld.

Wat heeft het voor zin om van het leven te genieten zonder spiritueel te zijn? Wat heeft het voor zin spiritueel te zijn zonder van het leven te genieten? Beide zijn kernonderdelen van mijn leven, en ik ben dankbaar dat ik een manier heb gevonden om de twee te integreren. Bovendien, als we willen dat diepe spiritualiteit onderdeel wordt van de reguliere cultuur, moeten er mensen zijn die de kloof tussen de monastieke wereld en de lekenwereld kunnen overbruggen.

Aan de andere kant moeten we als toegewijde lekenbeoefenaars de ruimte in ons schema en in ons wezen creëren waarin ons spirituele leven kan ontkiemen, groeien en bloeien. Dit geldt vooral in de begindagen van ons spirituele pad, waar onze belichaming kwetsbaarder en kwetsbaarder is. Op deze manier, we nemen de wijsheid van het monastieke leven en passen deze toe op het onze.

Leef je leven

Een ander facet van het monnik zijn in de wereld is het leven leiden, werelds zijn, geïnteresseerd, betrokken en geabsorbeerd zijn, in plaats van teruggetrokken, onderdrukt en ongeïnteresseerd.

Immers, God is in alles en iedereen, of we dat ding nu als spiritueel of duivels beschouwen. Het leven is buitengewoon rijk. Drink het op. Ga dingen doen. Geniet ervan, leef het ten volle, dans ermee!

Maar vergeet ook niet dat je geen geluk kunt verkrijgen. Zeker, invloeden van buitenaf helpen, maar je moet wel een antenne voor geluk hebben. Doe niet alleen dingen om het gat binnenin te vullen, maar als een uitdrukking van je inherente heelheid. Dat is heel anders dan puur hedonisme en het zoeken naar plezier.

Dat is het grote beeld van hoe je als een monnik in de wereld moet leven. Ik hoop dat het je inspireert om balans en volheid in je leven te vinden, het spirituele en het wereldse vermengen, in plaats van ze als afzonderlijk en tegenstrijdig te beschouwen.