Wat is non-dualiteit en hoe realiseer je het?

Deze korte tekst is een fragment uit de inleiding van mijn aanstaande boek. Het grenzeloze lichaam, uitgegeven door Collective Ink Books.

In deze tijd is non-dualiteit de meest prominente vorm van niet-sektarische westerse spiritualiteit. In essentie is non-dualiteit geen doctrine, maar een directe realisatie die centraal staat in de grote non-duale scholen van de zeven belangrijkste spirituele tradities ter wereld, waaronder de boeddhistische Dzogchen-school, de hindoeïstische Advaita Vedanta-school, de christelijke mystiek, enzovoort. Sterker nog, de non-duale scholen worden doorgaans beschouwd als de hoogste benadering binnen elke traditie; als zodanig wacht een diepgaande spirituele realisatie op iedereen die zich ijverig aan deze leringen wijdt. Het is werkelijk opmerkelijk dat deze leringen tegenwoordig zo gemakkelijk via internet beschikbaar zijn, terwijl ze tot voor kort alleen waren voorbehouden aan de meest toegewijde beoefenaars in afgezonderde spirituele kringen.

Het is algemeen aanvaard door de grote tradities dat non-duale praktijken ons leiden tot diepgaand inzicht in de aard van wie we zijn en wat het leven is, een inzicht dat zich doorgaans moeilijk laat beschrijven. Daardoor lijken de inzichten van monniken en wijzen vaak tegenstrijdig, inconsistent, zelfs fantasievol. Dit is geen fout, maar een kenmerk van dit werk. Studenten raken echter vaak in de war en proberen logische inconsistenties weg te werken in plaats van zich te concentreren op de essentie van de woorden. Bovendien, omdat deze uitspraken vaak groots en inspirerend klinken, is het verleidelijk om vast te houden aan woorden en beschrijvingen en memoriseren te verwarren met beoefening en belichaming.

In navolging van de leer van Philip Kapleau over Zen, die veel beginnende Zen-mediteerders heeft beïnvloed, is non-dualiteit in de eerste plaats een beoefening. Hoewel het bestuderen van inspirerende leraren en hun leringen een belangrijk onderdeel is van het spirituele pad, zal onze spirituele vooruitgang minimaal zijn als we ons niet toewijden aan regelmatige beoefening en deze leringen slechts memoriseren en reproduceren. Non-dualiteit is een beoefening, geen filosofie of een verzameling leringen die we moeten bestuderen en analyseren. We hoeven de leringen niet logisch te begrijpen of te ontleden, noch hoeven we de woorden van een leraar letterlijk te geloven. Wat een opluchting! Als we de oefeningen doen die ze ons leren, zijn we op weg om hun diepgaande inzichten te doorgronden.

Een ander onfortuinlijk neveneffect van de non-duale benadering is dat ze de neiging heeft om onmiddellijke spirituele realisatie te beloven. Ze vertelt ons dat de ene, alomvattende realiteit die onlosmakelijk verbonden is met onze eigen identiteit, al volledig aanwezig is en dat we niets kunnen doen om die te bereiken. Er valt niets te doen! Sommige leraren hebben zelfs beweerd dat elke poging om die te realiseren ook een afleiding is. Dit spreekt de moderne geest aan, die moeite heeft om zich te concentreren en zich toe te leggen op langetermijndoelen in het licht van twijfel en afleiding, een neiging die verder wordt versterkt naarmate ons entertainment, onze technologie en onze communicatie steeds directer worden. Het is trendy om snelle, directe oplossingen te bieden, zelfs als ze in werkelijkheid dwaas goud zijn, en deze betreurenswaardige trend strekt zich zelfs uit tot de diepste vormen van spiritualiteit die in de menselijke geschiedenis zijn ontstaan. Hoewel ik erken dat we allemaal van nature ontwaakt zijn, vergt het in werkelijkheid vele jaren van oefening om een ​​echte non-duale ontwakening te bereiken, een feit dat ik in dit boek herhaaldelijk zal benadrukken. 

Als we de verwarrende taal, de neiging om aan woorden vast te houden in plaats van aan hun werkelijke betekenis, en de richtlijn dat oefening een afleiding is, combineren, beseffen we dat studenten niet in staat zijn om non-dualiteit zelf te ontdekken, maar slechts om te blijven geloven in verheven ideeën terwijl ze minimale actie ondernemen om hun perceptie te veranderen. Helaas heb ik dit maar al te vaak gezien bij beginnende meditatiebeoefenaars. Naarmate non-duale leringen zich verder verspreiden en toegankelijker worden, neemt de kans op verwarring toe en wordt het des te noodzakelijker om onze aanpak en de gevolgen ervan te verfijnen en te heroverwegen, rekening houdend met de culturele context.